Make an appointment now - to the doctor treating hydrocele at our hospital 

Treatment for a testicular hydrocele

The main goal of treatment of the ailment in question is drainage of fluid by cutting the laminae of the testicle's own sheath. Most often, the procedure is performed by aspiration or surgery. The first one involves the percutaneous puncture of the scrotum and inserting it into the area of ​​the needle nucleus sheaths in order to withdraw the fluid. After that, pharmacological agents are injected to induce fusion of the resulting cavity (sclerotherapy).

The surgical procedure, in short, consists in gaining access to the fluid reservoir constituting a hydrocele and its evacuation. Depending on the assessment of the urologist, the incision may be in the scrotum or in the inguinal canal. The procedure can also be performed using a minimally invasive method using a laparoscope. After the incision is made, the doctor separates the wall of the fluid reservoir from the scrotum. After making sure that the fluid reservoir has been dissected from the surrounding organs, the operator breaks the continuity of the hydrocele and drains its contents. The next step is to put stitches on the edges of the casing. Depending on the method, there are two methods of this treatment:

1.Winkelmann - "excess" of the casing after drainage is turned up and sewn together,
2.Bergmann - "excess" casing is removed.

At this stage, especially in children, the doctor also assesses the entire spermatic cord for the presence of a possible hernia. The last step in this procedure is to insert the testicle and the seminal cord back into the scrotum and sew these elements into it to avoid twisting the seminal cord. The final stage is suturing the scrotum. A drain is left at the incision site on the skin, through which blood is drained from the operated site, which reduces the risk of a hematoma after the procedure. Usually it is removed after 24 to 48 hours

These procedures are performed under general anesthesia. They are considered safe as serious complications are extremely rare. The procedure itself takes about 1 hour. It is possible to feel burning, pain and discomfort for up to a few days after the procedure. After a certain period of time, a follow-up visit takes place to assess the treatment results and healing. Heavy lifting and physical exertion are prohibited for approximately 4-6 weeks after treatment. Unfortunately, none of the methods of evacuating a hydrocele can guarantee that it will not relapse.

Source:

• Robbins Patologia, Kumar, Cotran, Robbins Elsevier Urban & Partners, Wrocław 2005, dodruk 2013, ISBN 978-83-89581-92-1
• ZOLLINGER’S ATLAS OF SURGICAL OPERATIONS, ISBN: 978-0-07-160227-3;
• 474-475.
• Bailey & Love's Short Practice of Surgery 27th Edition, ISBN: 9781498796507.1503-1505.

Make an appointment now - to the doctor who performs the phimosis treatment in our hospital 

Symptoms of phimosis

The basic, most characteristic symptom of phimosis is the aforementioned problem with the complete or partial removal of the foreskin from the head of the penis. Very often, in the case of the disease in question, redness is observed around the mouth of the urethra. The consequence is itching and inflammation of the glans penis. They mainly affect elderly patients who develop phimosis after reaching the age of 3.

The causes of phimosis

The foreskin is primarily protective. It is a mechanical barrier to the delicate structures of the penis. It is very important in the case of newborns, as it allows protection against abrasions, bacteria and other unfavorable factors. In summary, phimosis in young children is a normal phenomenon that increases protection against pathologies of the penis and the genitourinary system. However, it is a problem as it does not disappear with age. Systematic, gentle sliding of the foreskin in children during hygienic procedures prevents phimosis. A history of diseases affecting the genitourinary system increases the risk of phimosis in adulthood. These are the most common: inflammation of the glans and inflammation of the foreskin. As a result of inflammatory processes, permanent changes in the penile tissues may occur, which may predispose to the occurrence of the ailment in question. Mechanical injuries can be other causes. Diabetes is a common cause of phimosis in middle-aged and elderly patients.

Consequences of phimosis

Problems urinating are the most common discomfort resulting from phimosis. The inability to slide the foreskin off makes it difficult to maintain proper hygiene in the area of ​​the glans penis. This increases the risk of bacterial infections within it, which can also cause infections in other structures of the genitourinary system, e.g. epididymis or bladder. Painful erections make sexual activity more difficult, which may adversely affect the patient's well-being. Independent, forceful attempts to remove the foreskin are often the cause of its mechanical damage. In extreme cases, it can lead to the so-called parapet. This phenomenon is defined as a situation in which the foreskin has been pushed beyond the glans and it is impossible to return it to its original position. As a result, the structures of the penis are swollen, reducing blood circulation within its apical structures, which may lead to their necrosis. Paraphimosis is a condition that requires urgent surgical intervention.

Treatment of phimosis

In the case of younger patients, observation is advisable, because in the early years this phenomenon is common and in the vast majority of cases it disappears with age. Taking care of the regular removal of the foreskin and daily hygiene significantly reduces the risk of pathological foreskin formation.

In the case of the presence of the disease, the use of ointments with corticosteroids may bring positive effects, as their use may increase the elasticity of the skin of the foreskin. In some cases, a surgical procedure called circumcision is necessary. There are two types of treatment:

complete - involves surgical removal of the entire foreskin
partial - only a part of the skin fold surrounding the glans is surgically removed.

This procedure is performed under local or general anesthesia (usually for children). The procedure is considered safe and possible complications are very rare. It has been proven on the basis of many studies that the circumcision procedure has no negative impact on the patient's sexual life.

The treatment strategy is selected by the urologist and is individual for each patient.

Phimosis in children is normal and shouldn't be worried. However, if it does not disappear with age, a urological consultation is recommended to diagnose the problem. Early intervention and relieving the ailments will increase the patient's quality of life and avoid unpleasant consequences in the future. Diagnostic methods and treatments are safe for the patient and should not be feared. The treatment strategy is selected by the urologist based on the patient's condition.

Source:

• Phymosis – overview, Informed health, Institute for Quality and Efficiency in Health Care, 2015.
• Mc Gregor TB. Pathologic and physiologic phimosis. Approach to the phimotic foreskin, 2007.
• McGregor TB, Pike JG, Leonard MP. Phimosis - a diagnostic dilemma. Can J Urol. 2005;12(2):2598–602.
• Morris BJ, Krieger JN. Does male circumcision affect sexual function, sensitivity, or satisfaction? - A systematic review. J Sex Med 2013; 10(11): 2644-2657

Umów wizytę teraz - do dietetyka przyjmującego w naszym szpitalu

Sposób żywienia u pacjentów chorych na cukrzycę insulinozależną nie musi różnić się od diety zalecanej dla osób zdrowych. Istnieją jednak zasady, których warto przestrzegać. Posiłki powinny być przyjmowane regularnie, o stałych porach, dostosowane do rodzaju i czasu podawania insuliny oraz planowanego wysiłku fizycznego. Pacjentom stosującym insulinę szybko działającą zaleca się spożycie posiłku nie później niż 30 minut po zastrzyku. Przy podawaniu insuliny o średnio wydłużonym czasie działania będzie to 40 minut, natomiast w przypadku takiej o długim czasie działania – godzina. Jeśli stosowane są różne mieszanki, czas musi być dostosowany do insuliny działającej najszybciej, jednak najlepiej jest skonsultować się z lekarzem.

Rola diety w cukrzycy insulinozależnej

Dieta pacjentów z cukrzycą typu 1 powinna dostarczać wszystkich składników odżywczych, takich jak węglowodany, białka, tłuszcze, błonnik pokarmowy, składniki mineralne i witaminy w odpowiednich proporcjach oraz ilościach. Celem postępowania dietetycznego jest dostarczenie odpowiedniej ilości energii potrzebnej do utrzymania prawidłowej masy ciała. U dzieci i młodzieży ma ono szczególne znaczenie dla poprawnego wzrostu, natomiast u kobiet w ciąży i karmiących dla pokrycia zwiększonego zapotrzebowania energetycznego. Dzięki stosowaniu zdrowej, poprawnie zbilansowanej diety można dążyć do uzyskania stężenia glukozy i tłuszczów we krwi na takim poziomie, który będzie jak najbliższy prawidłowemu. Warto jednak pamiętać, że dieta powinna być zindywidualizowana pod kątem ewentualnych chorób współistniejących i jednocześnie przeciwdziałać powikłaniom cukrzycy.

W leczeniu cukrzycy insulinozależnej szczególnie przydatna jest umiejętność pacjenta do modyfikowania dawek insuliny w zależności od zawartości węglowodanów w posiłkach, stężenia glukozy we krwi oraz planowanej aktywności fizycznej. Zaleca się, aby pacjent potrafił stosować tzw. Wymienniki Pokarmowe, które pozwolą uniknąć żmudnych i codziennych obliczeń co do ilości węglowodanów, białek i tłuszczów w diecie, a jednocześnie pozwolą określić ilość insuliny, jaką należy przyjąć przed danym posiłkiem.

• Wymiennik Węglowodanowy (WW) to taka porcja produktu, która zawiera 10 g węglowodanów przyswajalnych. Aby obliczyć ilość węglowodanów przyswajalnych, należy od ogólnej ilości węglowodanów odjąć ilość błonnika pokarmowego.
• Wymiennik Białkowy (WB) to porcja produktu, która dostarcza 10 g białka zwierzęcego.
• Wymiennik Tłuszczowy (WT) to porcja produktu, dostarczająca 10 g tłuszczu.

Pacjenci korzystający z pomp insulinowych używają także wymiennika białkowo-tłuszczowego (WBT), rozumianego jako 100 kcal z białek i tłuszczów w danym produkcie. Obliczanie go może sprawiać problem, zwłaszcza w przypadku produktów złożonych. Dla ułatwienia pacjenci używają gotowych tabel lub programów i aplikacji do wyliczania wymienników. Dokładne zalecenia co do dawki przyjmowanej insuliny muszą zostać omówione z lekarzem, ponieważ wchłanianie węglowodanów z przewodu pokarmowego i tkanki podskórnej różni się i jest indywidualną cechą pacjenta. Lekarz podejmie decyzję na podstawie obserwacji glikemii, czyli poziomu cukru we krwi. Należy jednak pamiętać, że największe zapotrzebowanie na insulinę ma miejsce rano, dlatego przed śniadaniem stosuje się wyższe przeliczniki, np. od 1,5 do 2,5 j/1 WW. Przed obiadem będzie to 0,5-1 j/1 WW, chyba, że posiłek ten spożywany jest późno – wtedy przelicznik musi być wyższy, np. 1,5-2 j/1 WW.

Pacjenci powinni także sugerować się wskaźnikiem glikemicznym podczas dobierania posiłków. Jest to metoda klasyfikacji pokarmów zawierających węglowodany. Indeks glikemiczny (IG) obrazuje tempo wzrostu poziomu glukozy we krwi po spożyciu porcji danego produktu, zawierającej 50 g węglowodanów przyswajalnych. Porównuje się go z glukozą, dla której wynosi on 100. Pacjentom zaleca się unikanie produktów, których IG przekracza 55.

Zalecenia dietetyczne

Pacjenci chorzy na cukrzycę nie powinni stosować diet ubogich w węglowodany. Warto także, aby zwracali uwagę na rodzaj węglowodanów przyswajalnych, które można podzielić ze względu na tempo ich wchłaniania z przewodu pokarmowego. Wyróżnia się węglowodany szybkowchłanialne, gwałtownie podnoszące poziom cukru we krwi i wolnowchłanialne, do których należą cukry złożone. Te pierwsze znajdują się m.in. w słodyczach, miodzie, sokach, owocach i mleku i powinny być spożywane w bardzo umiarkowanej ilości. Węglowodany wolnowchłanialne można znaleźć w produktach takich jak kasza, ryż, płatki zbożowe, pieczywo, makarony, mąka, ziemniaki. Głównym źródłem węglowodanów w diecie pacjentów z cukrzycą powinna być skrobia, której wchłanianie jest stopniowe i nie powoduje niekorzystnych, raptownych wahań w poziomie cukru. Ponadto sugeruje się, aby spożywać węglowodany pochodzące z pełnego ziarna zbóż, owoców, warzyw i mleka z małą zawartością tłuszczu. Zaleca się także ograniczenie sacharozy. Alternatywą mogą być słodziki stosowane w odpowiednich dawkach.

Tłuszcze powinny stanowić 30-35% wartości energetycznej diety. Warto spożywać te pochodzenia roślinnego, które zawierają nienasycone kwasy tłuszczowe. Znajdują się w produktach takich jak oleje (rzepakowy, sojowy, słonecznikowy, kukurydziany, arachidowy) oraz oliwa z oliwek. Chude mięso, drób, ryby morskie i odtłuszczone przetwory mleczne to produkty pochodzenia zwierzęcego, w których zawartość tłuszczów nasyconych jest niewielka. Ponadto pacjentom zaleca się unikanie żywności o wysokiej zawartości cholesterolu, ze względu na ryzyko rozwoju chorób układu sercowo-naczyniowego.

Równie istotnym elementem dobrze zbilansowanej diety jest białko, które powinno wypełniać 15-20% jej wartości energetycznej. Produkty zwierzęce, zawierające pełnowartościowe białko to drób, ryby, jaja, mleko, przy czym mleko stanowi także źródło laktozy, czyli węglowodanów szybkowchłanialnych. Jego ilość w diecie powinna więc być ograniczona do ok. 300 ml dziennie. Jako alternatywy polecane są przetwory mleczne, takie jak kefir i jogurt naturalny. Warto również zwiększyć spożycie ryb morskich, będących zarówno źródłem białka, jak i wielonienasyconych kwasów tłuszczowych omega-3. Wśród produktów roślinnych na szczególną uwagę zasługują suche nasiona roślin strączkowych (groch, fasola, soczewica, soja). Oprócz wysokiej zawartości białka są także bogate w błonnik.

W diecie pacjentów z cukrzycą warto bowiem zadbać o stosowną ilość błonnika pokarmowego. Spowalnia on wchłanianie cukrów i obniża poziom cholesterolu we krwi. Można go znaleźć w otrębach, płatkach owsianych, warzywach takich jak marchew, dynia, kapusta, brokuły oraz w jabłkach i owocach cytrusowych. Warzywa i owoce są koniecznym elementem poprawnie zbilansowanej diety, stanowią bowiem źródło witamin i składników mineralnych. Należy jednak ograniczyć ilość spożywanych owoców ze względu na wysoką zawartość fruktozy. Warto także zwrócić uwagę na fakt, że gotowane warzywa mają wyższy indeks glikemiczny i tym samym podnoszą poziom cukru we krwi.

Pacjenci przyjmujący insulinę powinni wyeliminować z diety alkohol, może on bowiem prowadzić do hipoglikemii. Dopuszcza się spożycie małej ilości w trakcie posiłku, lecz nigdy na czczo.

Źródła:

• Korzeniowska K., Jabłecka A., Cukrzyca (część III) Dieta w cukrzycy, Farmacja Współczesna 2009, 2: 110-116.
• Zalecenia kliniczne dotyczące postępowania u chorych na
  cukrzycę 2019. Stanowisko Polskiego Towarzystwa Diabetologicznego. Diabetologia Praktyczna 2019, tom 5, nr 1.
• Juruć A., Pisarczyk-Wiza D., Wierusz-Wysocka B., Zalecenia dietetyczne i zachowania żywieniowe u osób z cukrzycą typu 1 – czy mają wpływ na kontrolę metaboliczną? Diabetologia Kliniczna 2014, tom 3, nr 1, s. 22-30.
• Otto-Buczkowska E. Cukrzyca typu 1. Wydawnictwo Cornetis, Wrocław 2006.

Umów wizytę teraz - do dietetyka przyjmującego w naszym szpitalu

Rola diety w chorobie Hashimoto

Wśród specjalistów nie ma jednolitego stanowiska dotyczącego odżywiania w przypadku choroby Hashimoto. Pacjenci często stosują diety, których skuteczność nie została udowodniona, nierzadko przyczyniając się do intensyfikacji procesu zapalnego. Ważnym jest, aby możliwie jak najwcześniej zidentyfikować ewentualne błędy żywieniowe, zapewnić prawidłowe działanie hormonów tarczycy i tym samym zmniejszyć ryzyko rozwoju zaburzeń metabolicznych oraz chorób towarzyszących. Warto także zwrócić uwagę na fakt, że rolą diety w chorobie Hashimoto jest złagodzenie dolegliwości wywołanych schorzeniem oraz poprawa jakości życia pacjenta.

Wybór sposobu żywienia należy rozpocząć od punktu wyjściowego, jakim są zasady prawidłowego odżywiania dla osób zdrowych. Następnie powstają indywidualne zalecenia dietetyczne, w których bierze się pod uwagę takie czynniki jak płeć, wiek, masę ciała, aktywność fizyczną pacjenta, ale także preferencje żywieniowe i kulturowe oraz współwystępowanie innych chorób. Formułowanie konkretnych zaleceń odbywa się w oparciu o wiedzę na temat funkcjonowania tarczycy, sposobu wydzielania jej hormonów i regulacji procesów zapalnych. Na te mechanizmy wpływa się poprzez kontrolowanie podaży energii, ilości dostarczanych makroskładników, składników mineralnych i witamin. Pacjentom zwraca się szczególną uwagę na konieczność eliminacji tych składników diety, które wykazują działanie prozapalne lub zmniejszają aktywność tarczycy oraz wydzielanych przez nią hormonów. Zaleca się natomiast spożywanie produktów, których składniki zapewniają prawidłową syntezę hormonów tarczycy, a także posiadają właściwości przeciwzapalne i antyoksydacyjne.

Zalecenia dietetyczne

Dieta osoby chorej na zapalenie tarczycy Hashimoto powinna opierać się na czterech do pięciu posiłków w ciągu dnia, spożywanych w regularnych odstępach. Ostatni posiłek powinien mieć miejsce 3-4 godziny przed snem. Rozłożenie żywienia w taki sposób zapobiega obniżaniu tempa przemiany materii, co ma miejsce w przypadku posiłków niedostarczanych regularnie. Należy zauważyć, że dieta musi być zindywidualizowana – nie istnieje zestaw stałych proporcji i wytycznych dotyczących ilości przyjmowanego białka, tłuszczu czy węglowodanów, który byłby odpowiedni dla każdego pacjenta. Dieta będzie się różnić w zależności od chorób towarzyszących, jednak każda osoba powinna dostarczać sobie pełnowartościowego białka, wielonienasyconych kwasów tłuszczowych i węglowodanów o niskim indeksie glikemicznym. Przy chorobie Hashimoto warto skupić się nie tylko na podaży tłuszczów w dużej ilości, lecz także zadbać o ich jakość. Niskotłuszczowe diety mogą wpływać negatywnie na wchłanianie witamin rozpuszczalnych w tłuszczach i powodować zaburzenia pracy układu odpornościowego. Zaleca się żywność bogatą w kwasy tłuszczowe nienasycone, które znajdziemy w olejach roślinnych, orzechach, awokado, pestkach i rybach. Warto wzbogacać dietę w wielonienasycone kwasy tłuszczowe z rodziny omega-3, których główne źródło stanowią ryby morskie, oraz w mniejszych ilościach olej lniany, oliwa z oliwek i olej rzepakowy.

Do syntezy hormonów tarczycy niezbędne jest białko. Osobom z niedoczynnością tego gruczołu zaleca się spożywanie białka pochodzenia zwierzęcego, zawartego w mięsie, rybach morskich i jajach. Badania pokazują, że spożywanie mleka przyczynia się do rozwoju chorób o podłożu autoimmunologicznym, zatem produkty mleczne zaleca się spożywać w umiarkowanych ilościach. Warto urozmaicić jadłospis poprzez wprowadzenie do niego mleka roślinnego (kokosowe, migdałowe, orzechowe, ryżowe).

Do prawidłowej pracy gruczołu tarczowego konieczne jest spożywanie produktów bogatych w mikroelementy, z których jednym z najważniejszych jest jod. W przypadku niedoboru jodu występują nieprawidłowości w produkcji hormonów tarczycy. Ten pierwiastek znajduje się w owocach morza i rybach (zwłaszcza takich jak dorsz i halibut). Warto jednak pamiętać, iż nadmiar jodu jest niebezpieczny, ponieważ może skutkować zaostrzeniem reakcji zapalnej. Innym istotnym mikroskładnikiem jest żelazo, którego niedobór wpływa na spadek syntezy hormonów tarczycy i może prowadzić do anemii. Dobrym źródłem żelaza są: czerwone mięso (wołowina, chuda wieprzowina, wątróbka drobiowa lub cielęca), żółtko jaj, pełnoziarniste produkty zbożowe czy natka pietruszki.

Kolejny pierwiastek, na jaki należy zwrócić uwagę to selen, którego stężenie w gruczole tarczowym jest szczególnie wysokie. Jego prawidłowe działanie ma jednak miejsce wyłącznie wraz z odpowiednią podażą jodu, ponieważ oba te składniki wzajemnie modyfikują swoją aktywność, wpływając na pracę tarczycy. Selen wpływa na zmniejszenie prozapalnej reakcji organizmu i pozytywnie oddziałuje na funkcjonowanie układu odpornościowego. Najbogatsze źródła tego pierwiastka to orzechy brazylijskie, skorupiaki i ryby (dorsz, tuńczyk, halibut), jaja, krewetki, sardynki, grzyby oraz czosnek. Innym ważnym mikroelementem jest cynk, który wykazuje właściwości przeciwutleniające i przeciwzapalne, a także wspomaga układ immunologiczny. Niewystarczająca ilość pierwiastka wpływa na obniżenie tempa metabolizmu hormonów. Polecane źródła cynku to sery podpuszczkowe, jaja, kasza gryczana, zarodki pszenne i pestki dyni, pieczywo pełnoziarniste oraz mięso.

Ponadto warto kontrolować poziom witaminy D, która wpływa na różnicowanie się komórek układu odpornościowego. Jej niedobór może powodować zaburzoną jelitową absorpcję wapnia, wobec czego może zostać zalecona suplementacja. Witamina D znajduje się w rybach i olejach, w mniejszej ilości także w maśle oraz mięsie. Należy również dostarczać organizmowi witaminy B₁₂. Jej niedobory mogą przyczyniać się do niedokrwistości megaloblastycznej (złośliwej), która często towarzyszy chorobie Hashimoto. Źródło B₁₂ stanowią mięso, jaja, mleko oraz ryby. Dieta pacjentów z Hashimoto powinna zawierać w sobie także witaminy antyoksydacyjne: A, C i E. Znajdziemy je w takich produktach jak masło, żółtko jaj, wątróbka, marchew, papryka, pietruszka, dynia, brokuły, pomidory, szpinak, pomarańcze, brzoskwinie, wiśnie.

Należy bezwzględnie wyeliminować z diety wszystkie produkty mocno przetworzone, czyli gotowe słodycze i przekąski, napoje gazowane i oranżady, jak również dodatki do żywności takie jak aromaty, konserwanty i barwniki. Warto także ograniczyć składniki, które mogą zaburzać wchłanianie leków stosowanych w niedoczynności tarczycy. Są to produkty bogate w błonnik, a także kawa espresso i sok grejpfrutowy. Istnieje również grupa tzw. substancji wolotwórczych, które powinny być ograniczane, a znajdują się głównie w soi, brokułach, brukselce, kalafiorze, kapuście i rzepie. Najbardziej niekorzystnie działają w przypadku jednoczesnego niedoboru jodu. Soję i produkty sojowe zaleca się wykluczyć z diety, wpływają bowiem niekorzystnie na układ wydzielniczy i zaburzają wchłanianie leków.

U pacjentów z chorobą Hashimoto ważna jest więc prawidłowa dieta, bogata we wszystkie niezbędne składniki a także eliminacja poszczególnych pokarmów oraz aktywność fizyczna. Zarówno spożywane posiłki jak i zmiany trybu życia powinny być dostosowane indywidualnie do pacjenta w konsultacji z lekarzem oraz dietetykiem.

Źródła:

• Zakrzewska E., Zegan M., Michota-Katulska E., Zalecenia dietetyczne w niedoczynności tarczycy przy współwystępowaniu choroby Hashimoto, Bromatologia i Chemia Toksykologiczna 2015, nr 2, s. 117-127.
• Lachowicz K., Stachoń M., Pałkowska-Goździk E., Lange E., Fizjologiczne aspekty postępowania dietetycznego w chorobie Hashimoto, Kosmos 2019, tom 68, nr 2, s. 201-214.
• Jarosz M., Stolińska H., Wolańska D., Żywienie w niedoczynności tarczycy, Warszawa 2017.

Make an appointment now - to the doctor who performs the miniphlebectomy procedure in our hospital

What does the miniphlebectomy procedure look like?

How to prepare for the miniphlebectomy surgery?

 

Although the miniphlebectomy procedure is performed on an outpatient basis, it must be prepared in advance. It is important that the patient before the procedure:
• has taken a shower or a bath (as close as possible to the hour of the procedure), because after the minifelebctomy has been performed, the limb cannot be soaked for 5-7 days;
• shaved his leg a few days before the procedure to minimize the risk of skin infections;
• not apply cream or ointment to the limb to be treated. This applies both to the day before surgery and the day on which the miniphlebectomy is performed.
• has not taken medications containing salicylates (such as aspirin or polopyrin), as this increases the risk of hematomas. When the patient has taken this type of drug, it is necessary to report it to the doctor.
• remember to wear comfortable clothes as they will have to slip them over a dressing.

What is the healing process after miniphlebectomy?

The healing process of minor wounds is an individual matter. However, it should be remembered that during this period the appearance of bruises and hematomas is completely normal. Small incisions made during the miniflebectomy procedure usually heal quickly and rarely discoloration or the formation of small scars after the procedure.

Source:
• A.Rusin-Tupikowska, A. Jankowska-Konsur, A. Batycka-Baran, E. Baran, Skleroterapia piankowa, ablacja żył prądem częstotliwości radiowej, wewnątrzżylna terapia laserowa oraz flebektomia ambulatoryjna – postępy w leczeniu żylaków, „Postępy Dermatologii i Alergologii” 2009, tom VVVI, nr 6, s. 522-528
• A.A. Ramelet, Ph. Kern, M. Perrin, Żylaki i teleangiektazje, Gdańsk 2004, s.248-249

Umów wizytę teraz - do dietetyka przyjmującego w naszym szpitalu

Diagnoza

Diagnozowanie choroby rozpoczyna się od badań laboratoryjnych krwi, w których zauważalny będzie obniżony poziom TSH przy podwyższonym poziomie tyroksyny i trójjodotyroniny. Wykonuje się także badanie USG w celu poszukiwania guzków na tarczycy i rozpoznania ewentualnego stanu zapalnego. Leczenie nadczynności w chorobie Gravesa-Basedowa opiera się na przyjmowaniu tyreostatyków (leków hamujących wydzielanie hormonów tarczycy), terapii jodem radioaktywnym i usuwaniu gruczołu chirurgicznie.

Zalecenia dietetyczne

W nadczynności tarczycy dietę opiera się na zasadach zdrowego żywienia. Jej główną rolą jest złagodzenie dolegliwości, zapobieganie szybkiej utracie wagi oraz ograniczenie spożywania produktów, które wpływają negatywnie na samopoczucie pacjenta. Przy chorobie Gravesa-Basedowa występuje zwiększony metabolizm, dlatego dbanie o prawidłową masę ciała jest szczególnie istotne.

Należy zwrócić uwagę na zwiększenie podaży energii (średnio o 350-500 kcal) oraz spożycia białka (do ok. 90-100 g). Najlepsze źródło białka stanowią mięso kurczaka i indyka, ryby, wołowina, jaja oraz przetwory mleczne, pod warunkiem, że pacjent nie cierpi na nietolerancję laktozy. Jednocześnie trzeba unikać spożywania produktów o wysokim stopniu przetworzenia i niskiej wartości odżywczej. Produkty wysokoenergetyczne, które warto jeść to orzechy, nasiona, suszone owoce, oleje, awokado. Należy dostarczać organizmowi wielonienasyconych kwasów tłuszczowych z rodziny omega-3, mających działanie przeciwzapalne. Można je znaleźć w takich produktach jak olej lniany i rzepakowy, oliwa z oliwek, orzechy włoskie, nasiona lnu, pestki dyni i słonecznika.

Węglowodany powinny stanowić większość wartości energetycznej diety. Sugerowanym ich źródłem są warzywa, owoce oraz pełnoziarniste produkty zbożowe, które zapewnią także obecność błonnika w diecie. Ponadto pacjenci powinni dostarczać organizmowi odpowiednią ilość witamin A, C oraz E, które są skutecznymi antyoksydantami. Znajdują się one w warzywach i owocach, olejach roślinnych, a witamina E także w orzechach i migdałach. Jednocześnie należy zwrócić uwagę na podaż wapnia i witaminy D. Nadczynność tarczycy może przyczyniać się do występowania osteoporozy, powodując zaburzenia gospodarki wapniowej. W diecie warto więc zawrzeć nabiał, białą fasolę, soję oraz ryby takie jak sardynki lub śledzie.

Zaleca się ograniczenie kofeiny, która dodatkowo pobudza organizm i może przyczynić się do zaburzenia rytmu serca, snu czy kłopotów z koncentracją. Warto spożywać pokarmy lekkostrawne - unikać smażenia czy grillowania. Alternatywą będzie duszenie lub gotowanie na parze. Należy zwrócić uwagę na podaż jodu. Nie powinna być zbyt duża, jest to bowiem pierwiastek, który w nadmiernej ilości przyczynia się do występowania nadczynności tarczycy. Produkty szczególnie bogate w jod, których najlepiej unikać, to np. wodorosty i algi. Należy także wystrzegać się potraw wzdymających, w tym produktów takich jak kapusta, groch, bób.

Źródła:

• Szczepańska E., Gietka-Czernel M., Jastrzębska H., Trudności w leczeniu choroby Gravesa-Basedowa, Postępy Nauk Medycznych 2017, t. XXX, nr 12, s. 683-688.
• Tuchendler P., Zdrojewicz Z., Dieta w chorobach tarczycy, Medycyna Rodzinna 2017, t. 20, nr 4, s. 299-303.
• Pastusiak K., Michałowska J., Bogdański P., Postępowanie dietetyczne w chorobach tarczycy, Forum Zaburzeń Metabolicznych 2017, t. 8, nr 4, s. 155-160.