Umów wizytę teraz - do dietetyka przyjmującego w naszym szpitalu

Wyróżnia się niedoczynność oraz nadczynność tarczycy, w zależności od ilości hormonów produkowanych przez gruczoł. Przyczyną występowania niedoczynności jest niskie stężenie lub nieprawidłowy metabolizm hormonów. Można wyróżnić niedoczynność pierwotną, kiedy tarczyca jest uszkodzona oraz wtórną, jeśli problem stanowi uraz przysadki, która produkuje hormon tyreotropowy. Niedoczynność tarczycy objawia się najczęściej ospałością, zaparciami, wypadaniem włosów, zaburzeniami miesiączkowania czy wzrostem masy ciała.

Dieta w leczeniu niedoczynności tarczycy

Dieta jest bardzo ważnym elementem postępowania w leczeniu niedoczynności tarczycy. Należy zacząć od zbilansowania jej w taki sposób, aby była urozmaicona i uwzględniała wszystkie grupy produktów. Jednocześnie należy zadbać o niski indeks glikemiczny spożywanych posiłków. Dieta pacjentów z niedoczynnością tarczycy powinna zawierać odpowiednią ilość białka, pokrywającego 15-20% zapotrzebowania energetycznego. Najlepsze źródła białka stanowią chude mięso drobiowe i wołowe, jajka, ryby, jogurty oraz przetwory mleczne (które nie powinny jednak pojawiać się w zbyt dużej ilości, a u pacjentów cierpiących na nietolerancję laktozy konieczna jest ich eliminacja). Warto spożywać kiszonki, które obfitują w naturalne probiotyki wzmacniające florę bakteryjną jelit. Jeśli u pacjenta występują zaparcia, koniecznym jest spożywanie produktów bogatych w błonnik pokarmowy, takich jak pełnoziarniste produkty zbożowe oraz warzywa i owoce. Poprawią one funkcjonowanie układu pokarmowego i ułatwią wypróżnianie.

Pacjenci cierpiący na niedoczynność tarczycy powinni unikać produktów o wysokiej zawartości substancji wolotwórczych, takich jak kapusty, brukselka, kalafior, brokuły, jarmuż czy kalarepa. Sugeruje się również rezygnację z soi i produktów sojowych, zawiera ona bowiem substancje hamujące syntezę hormonów tarczycy.

Istotnym jest, zadbać o wysoki poziom jodu w organizmie. Najlepszym źródłem tego pierwiastka są ryby, zwłaszcza dorsz, łosoś i makrela. Można także dostarczać go sobie poprzez picie wody mineralnej, zwierającym jod. Następnie warto przejść do analizy składu posiłków pod kątem zawartości witamin. Witamina A pełni ważną rolę w dbaniu o stan skóry oraz włosów, ponadto stymuluje regenerację komórek. Znajduje się w jajach, nabiale, tranie rybim i podrobach. Witaminy z grupy B odpowiadają za przemianę węglowodanów, białek i tłuszczów, warto więc zadbać również o ich obecność w diecie. Witamina C, będąca antyoksydantem ma duże znaczenie w procesie syntezy tyrozyny, której niedobór wpływa na niedoczynność tarczycy. Zawierają ją w dużej ilości nać pietruszki, czarna porzeczka oraz owoce cytrusowe. Kluczową rolę pełni także witamina D, a jej niedobór może powodować łamliwość włosów i paznokci. Jest syntetyzowana w skórze pod wpływem światła słonecznego, lecz może wymagać dodatkowej suplementacji. Znajduje się w tłustych rybach (łosoś, dorsz, tuńczyk, makrela, śledź), tranie, żółtkach jaj, wątróbce i serze. Witamina K, której podaż jest ważna przy niedoczynności tarczycy, znajduje się głównie w produktach zawierających wspomniane substancje wolotwórcze, dlatego należy być uważnym w tej kwestii. Alternatywnymi źródłami witaminy K są jaja kurze, ziemniaki i awokado. Witamina E to przeciwutleniacz, mający szczególne znaczenie przy redukcji obrzęków, wzmacnia bowiem ścianę naczyń krwionośnych. Znajdziemy ją w olejach roślinnych, orzechach oraz migdałach.

Spożywane produkty muszą być bogate w mikroelementy, których podaż jest niezbędna do prawidłowego funkcjonowania organizmu. W przypadku pacjentów chorych na niedoczynność tarczycy szczególne znaczenie mają żelazo, selen i cynk. Żelazo jest składnikiem enzymu kluczowego dla syntezy hormonów tarczycy, występuje także w cząsteczce hemoglobiny. Do produktów bogatych w żelazo należą mięso, wątroba, ryby, żółtko jaja, orzechy, twaróg. Selen również wchodzi w skład enzymów mających istotne znaczenie przy syntezie hormonów tarczycy. Znajduje się w zbożu, mięsie, nabiale, jajach, rybach i kiełkach warzyw. Ponadto jego wchłanianie jest wzmacniane przez witaminy A, C i E. Trzeci z wymienionych pierwiastków, czyli cynk, reguluje stężenie cholesterolu oraz prawidłowe wydzielanie insuliny przez trzustkę. Można go znaleźć w mięsie, jajach i produktach mlecznych.

Dodatkowe zalecenia

Posiłki należy spożywać regularnie, w ilości od czterech do pięciu dziennie, przy czym ostatni powinien mieć miejsce na 2-3 godziny przed snem. Nie można zapominać o odpowiedniej ilości płynów. Zaleca się około dwóch litrów dziennie, w postaci wody lub słabych herbat. Warto także zwrócić uwagę na sposób i porę przyjmowania leków. Podstawowym sposobem leczenia niedoczynności tarczycy jest kuracja farmakologiczna, a więc przyjmowanie odpowiednio dostosowanych dawek lewotyroksyny. Rozkład posiłków oraz ich skład ma duży wpływ na efekty terapii. Badania dowiodły, że przyjmowanie leku rano, na godzinę przed spożyciem śniadania, wraz z regularną podażą witaminy C skutecznie poprawia wchłanianie tyroksyny. Negatywne działanie mają natomiast kawa, sok grejpfrutowy, błonnik i soja.

Do trybu życia należy koniecznie włączyć aktywność fizyczną. Zaleca się takie rodzaje ruchu jak marsz, bieg, rower lub basen, zwłaszcza w godzinach porannych. Regularne ćwiczenia wpływają pozytywnie na metabolizm, zapobiegając wzrostowi masy ciała, ponadto poprawiają samopoczucie pacjenta i pozwalają na prawidłową pracę tarczycy.

• Jarosz M., Stolińska H., Wolańska D., Żywienie w niedoczynności tarczycy, Warszawa 2017.
• Tuchendler P., Zdrojewicz Z., Dieta w chorobach tarczycy, Medycyna Rodzinna 2017, t. 20, nr 4, s. 299-303.
• Pastusiak K., Michałowska J., Bogdański P., Postępowanie dietetyczne w chorobach tarczycy, Forum Zaburzeń Metabolicznych 2017, t. 8, nr 4, s. 155-160.

Umów wizytę teraz - do dietetyka przyjmującego w naszym szpitalu

Wyróżnia się otyłość pierwotną oraz wtórną. Otyłość pierwotna powodowana jest przez nadmiar dostarczanej energii w stosunku do możliwości zużycia jej przez organizm. Ten rodzaj występuje zazwyczaj w przypadku pacjentów spożywających żywność wysoko przetworzoną, zawierającą dużą ilość węglowodanów prostych i tłuszczów pochodzenia zwierzęcego, przy jednoczesnym braku aktywności fizycznej. Jest to najczęstsza przyczyna otyłości u dzieci. Inny rodzaj stanowi otyłość wtórna, która pojawia się w przebiegu takich chorób jak niedoczynność tarczycy, zespół Cushinga, zespół Turnera i innych schorzeń o podłożu genetycznym, w wyniku wad rozwojowych oraz urazów ośrodkowego układu nerwowego. Występuje ona także przy długotrwałym przyjmowaniu niektórych leków, do których zalicza się m.in. kortykosteroidy, leki przeciwdepresyjne i przeciwpadaczkowe, insulina.

Istnieje również podział ze względu na lokalizację tkanki tłuszczowej. Typ brzuszny lub centralny dotyczy gromadzenia tłuszczu w okolicy zaotrzewnowej i powoduje ryzyko chorób naczyniowo-sercowych, zwiększa także zapadalność na nowotwory. Typ pośladkowo-udowy lub obwodowy wiąże się z kumulacją tkanki tłuszczowej w okolicach bioder i pośladków.

Przyczyny występowania otyłości

Na rozwój otyłości wpływa wiele czynników, z których najczęstsze to genetyczne, środowiskowe, psychologiczne oraz socjoekonomiczne. Może być spowodowana także zaburzeniami hormonalnymi. Czynniki genetyczne odpowiadają za wystąpienie otyłości w 25-45%. Dziedziczenie ma charakter wielogenowy, co oznacza, iż nie wykryto pojedynczego genu odpowiedzialnego za zwiększanie masy ciała. Bardzo duży wpływ wywierają również czynniki środowiskowe, a więc nieprawidłowe nawyki żywieniowe w połączeniu z niewystarczającą aktywnością fizyczną. Ponadto zauważono korelację między niedoborem witaminy D3 a otyłością, co związane jest z zaburzonym metabolizmem glukozy i może przyczyniać się do nasilenia problemu.

Diagnostyka

W celu diagnostyki otyłości wykonuje się badania antropometryczne przy użyciu wskaźników, mających pomóc w określeniu stopnia nieprawidłowości masy ciała. Najpopularniejszym, używanym od lat 40. XIX wieku jest wskaźnik BMI (Body Mass Index, wskaźnik masy ciała), który oblicza się w oparciu o wagę pacjenta oraz jego wzrost. W przypadku dorosłych otyłość rozpoznaje się przy BMI równym lub przekraczającym 30 kg/m². Alternatywnym dla niego i używanym coraz częściej jest BAI (Body Adiposity Index, wskaźnik otłuszczenia ciała), który oblicza się przy użyciu obwodu bioder i wzrostu. Inne stosowane w diagnostyce wskaźniki to WC (Waist Circumference, obwód pasa), WHR (Waist to Hip Ratio, stosunek obwodu talii do obwodu bioder) i WHtR (Waist to Height Ratio, stosunek obwodu talii do wysokości ciała). Ze względu na powikłania związane z otyłością dotyczącą trzewnej tkanki tłuszczowej, za najbardziej efektywne wskaźniki uważa się obecnie WC i WHtR.

Oprócz wspomnianych badań antropometrycznych istotną częścią diagnostyki jest wywiad rodzinny oraz badania laboratoryjne, w tym cholesterol i jego frakcje, trójglicerydy oraz stężenie glukozy. Stanowią one ważne markery predyspozycji w kierunku otyłości. Warto także skontrolować pracę tarczycy oraz wątroby poprzez badanie stężenia TSH i enzymów wątrobowych. Potrzebna będzie rozmowa o dotychczasowych nawykach żywieniowych pacjenta i ewentualnych zaburzeniach odżywiania, epizodach depresji oraz czynnikach takich jak przewlekły stres. U pacjentów palących koniecznym jest porzucenie nałogu.

Aby określić ilość tkanki tłuszczowej, ze szczególnym uwzględnieniem jej zawartości w narządach i przestrzeni zaotrzewnowej, stosuje się metody obrazowe, takie jak tomografia komputerowa i rezonans magnetyczny. Zastosowanie kliniczne mają także analiza impedancji bioelektrycznej (BIA), która opiera się na różnicy w przewodzeniu prądu elektrycznego w przedziale wodnym i tłuszczowym, oraz absorpcjometria promieniowania X o dwóch energiach (DEXA), wykorzystująca zjawisko osłabienia wiązki promieniowania jonizującego, przechodzącej przez różne tkanki.

Otyłość – do czego prowadzi?

Szacuje się, iż otyłość jest główną przyczyną 10-13% przedwczesnych zgonów w Europie. Wraz z nią zauważa się występowanie zaburzeń metabolicznych, z których najczęstszymi są cukrzyca, zespół metaboliczny, hiperurykemia. U pacjentów zmagających się z otyłością pojawia się nadciśnienie tętnicze, niewydolność krążenia, choroba niedokrwienna serca, zakrzepica żylna, może także wystąpić udar. Częstym powikłaniem są choroby układu oddechowego, czyli astma, niedotlenienie oraz zespół bezdechu sennego. Mają miejsce zmiany kostno-stawowe i wiążące się z tym bóle stawów, choroby przewodu pokarmowego (kamica żółciowa, niealkoholowe stłuszczenie wątroby, refluks żołądkowo-przełykowy, przepuklina), może wystąpić nietrzymanie moczu, zaburzenia płodności. Do pozostałych powikłań zaliczają się zakażenia skórne, obrzęk limfatyczny, choroby okołozębowe czy białkomocz.

Otyłość przyczynia się do rozwoju wielu chorób, które mogą prowadzić w konsekwencji do powstania chorób nowotworowych. U kobiet najczęściej występuje rak trzonu i szyjki macicy, jajnika, pęcherzyka żółciowego, natomiast u mężczyzn nowotwory prostaty oraz jelita grubego. W przypadku dzieci i młodzieży otyłość może powodować poważne konsekwencje w postaci nadciśnienia tętniczego i miażdżycy, a także wady postawy, skrzywienia kręgosłupa i płaskostopie. U dorastających dziewcząt występują zaburzenia miesiączkowania, u chłopców natomiast zaburzenia dojrzewania płciowego i ginekomastia. Ponadto często dochodzi do rozwoju stłuszczenia wątroby, pojawia się także niedomykalność zastawki płucnej, co prowadzi do trudności z prawidłowym oddychaniem. Istotne konsekwencje dotyczą również obniżenia jakości życia. Zarówno w przypadku pacjentów dorastających, jak i osób dorosłych pojawia się niska samoocena, problemy z akceptacją własnego wyglądu, a wraz z tym większa skłonność do występowania stanów depresyjnych.

Profilaktyka i leczenie otyłości

W profilaktyce otyłości stosuje się prewencję pierwotną, mającą na celu ograniczenie zapadalności na otyłość oraz wtórną, której celem jest zmniejszanie ryzyka powikłań. Należy zwracać szczególną uwagę na rozpowszechnianie wiedzy o zagrożeniach związanych z otyłością, a także propagować aktywność fizyczną. W przypadku pacjentów z nadwagą, u których może pojawić się otyłość, sugeruje się optymalną dietę niskokaloryczną, bogatą w witaminy i minerały. Ważnym jest dostosowywanie ilości posiłków do zapotrzebowania, aby nie powstawały nadwyżki energetyczne.

Początkowym etapem leczenia otyłości jest zapobieganie dalszemu wzrostowi masy ciała, wraz z jednoczesnym podjęciem leczenia chorób towarzyszących. Ubytek wagi powinien być stosunkowo nietrudny do osiągnięcia, zindywidualizowany dla każdego pacjenta oraz długotrwały. Aby spadek masy ciała był realny oraz przynosił korzyści zdrowotne, zaleca się redukcję od 5 do 15% masy ciała w ciągu sześciu miesięcy. Przy otyłości znacznego stopnia (BMI równe lub wyższe niż 35 kg/m²) zaleca się ubytek co najmniej 20%. Ważne, aby pacjent zrozumiał istotę otyłości jako choroby przewlekłej, z czym wiąże się konieczność dożywotniej kontroli masy ciała.

U pacjentów obciążonych rodzinną historią otyłości, u których redukcja masy ciała nie występuje mimo podejmowania działań przy pomocy leczenia zachowawczego, stosuje się metody chirurgii bariatrycznej. Są to operacje, które powodują restrykcyjne ograniczenie spożycia pokarmów, np. poprzez plastykę żołądka.

Dietę należy utrzymywać zgodnie z zaleceniami dietetyka. W ramach diety nastąpi obniżenie gęstości energetycznej przyjmowanych pokarmów i płynów oraz zmniejszenie ich ilości. Pacjenci powinni unikać podjadania między posiłkami oraz jedzenia w nocy. W celu podjęcia aktywności fizycznej warto rozpocząć od ograniczenia zachowań związanych z siedzącym trybem życia i stopniowo zwiększać ilość ruchu, np. poprzez wybór roweru zamiast samochodu czy schodów, nie windy. Należy mieć na uwadze, że leczenie może również wymagać wsparcia psychologicznego.

Źródła:

• Tatoń J., Czech A., Bernas M., Otyłość. Zespół metaboliczny, PZWL Wydawnictwo Lekarskie, Warszawa, 2006.
• Wąsowski M., Walicka M., Marcinowska-Suchowierska E., Otyłość – definicja, epidemiologia, patogeneza, Postępy Nauk Medycznych 2013, t. XXVI, nr 4, s. 301-306.
• Przybylska D., Kurowska M., Przybylski P., Otyłość i nadwaga w populacji rozwojowej, Hygeia Public Health 2012, t. 47, nr 1, s. 28-35.
• Lizak D., Budzowski A., Seń M., Czarny W., Przegląd antropometrycznych mierników otłuszczenia ciała stosowanych w diagnozowaniu otyłości, Hygeia Public Health 2016, t. 51, nr 2, s. 124-133.
• Tsigos C., Hainer V., Basdevant A., Finer N., Fried M., Mathus-Vliegen E., Micic D., Maislos M., Roman G., Schutz Y., Toplak H., Zahorska-Markiewicz B., Postępowanie w otyłości dorosłych: europejskie wytyczne dla praktyki klinicznej, Endokrynologia, Otyłość i Zaburzenia Przemiany Materii 2009, tom 5, nr 3, s. 87–98.

Umów wizytę teraz - do dietetyka przyjmującego w naszym szpitalu

Rola diety przy RZS

Głównym zadaniem diety w przypadku pacjentów z RZS jest wyeliminowanie lub ograniczenie składników przyczyniających się do powstawania stanów zapalnych oraz utrzymywanie prawidłowej masy ciała, tak aby nie obciążać nadmiernie stawów. Rolą diety jest także łagodzenie powikłań wynikających z przebiegu choroby oraz niepożądanych działań leków, które wykazują działanie uboczne. Są to zwłaszcza niesteroidowe leki przeciwzapalne, wpływające negatywnie na funkcjonowanie układu pokarmowego pacjenta poprzez zwiększanie przepuszczalności błony śluzowej jelita cienkiego i powodowanie stanów zapalnych naczyń. Ważne jest więc stosowanie diety zawierającej żelazo, kwas foliowy oraz witaminy A, E, C, B₆, B₁₂. Najlepszy sposób żywienia dla osób chorych na RZS jest oparty na diecie śródziemnomorskiej, której podstawę stanowią nieoczyszczone produkty zbożowe, owoce i warzywa, oliwa z oliwek, ryby, drób oraz orzechy. Opiera się ona na ograniczaniu tłuszczów zwierzęcych oraz soli i spożywaniu w większości tłuszczów pochodzenia roślinnego.

Zalecenia żywieniowe

Pacjentom z RZS zaleca się jedzenie produktów bogatych w wapń i witaminę D, ponieważ leczenie sterydami wywiera negatywny wpływ na układ kostno-szkieletowy. Przy stosowaniu niesteroidowych leków przeciwzapalnych sugeruje się odpowiednią podaż kwasów omega-3. Ich obecność w diecie powoduje zmniejszenie obrzęku i bólu stawów, łagodzi sztywność poranną i tym samym prowadzi do poprawy stanu i samopoczucia pacjenta. Kwasy omega-3 znajdują się głównie w rybach morskich, takich jak tuńczyk, łosoś, sardynki, makrela. Należy natomiast ograniczyć obecność tłuszczów trans, które wykazują działanie prozapalne. Znajdują się one m. in. w margarynie, mleku, wołowinie a także w wielu gotowych, wysoko przetworzonych produktach, zwłaszcza przekąskach i słodyczach, które warto całkowicie wyeliminować z diety.

Jadłospis powinien być bogaty w warzywa i owoce, stanowiące źródło naturalnych antyoksydantów. Szczególnie polecane są aronia, czarna porzeczka, borówki, żurawina, wiśnie, truskawki i maliny. Do warzyw należą natomiast szpinak, kapusta, jarmuż i marchew. Są także źródłem błonnika pokarmowego, który wpływa pozytywnie na zmniejszenie stanu zapalnego. Znajduje się m. in. w kaszach (gryczana, jęczmienna, pęczak), pełnoziarnistych makaronach, brązowym ryżu. W ramach przekąski można spożywać orzechy zawierające jednonienasycone kwasy tłuszczowe.

Dobrym źródłem białka będą chude mięso drobiowe oraz rośliny strączkowe, takie jak fasola, soczewica, soja czy ciecierzyca. Oprócz właściwości przeciwzapalnych warzywa te zawierają także mikroelementy, o których obecność w diecie warto zadbać. Są to magnez, potas, cynk, żelazo i kwas foliowy. Ponadto warto spożywać oliwę z oliwek z pierwszego tłoczenia, w której znajduje się wiele wartościowych składników, w tym także wspomniane już jednonienasycone kwasy tłuszczowe.

Wśród spożywanych przez pacjentów płynów powinna znaleźć się woda mineralna pozbawiona dodatków smakowych oraz cukru. Zaleca się unikanie kawy i mocnej herbaty z wyjątkiem herbaty zielonej, która jest bogata w cenne antyoksydanty. Warto całkowicie wyeliminować z diety alkohol.

Zmiana nawyków żywieniowych odgrywa istotną rolę w leczeniu chorób przewlekłych, w tym reumatoidalnego zapalenia stawów. Pomaga utrzymać prawidłową masę ciała, niweluje skutki uboczne przyjmowanych leków i łagodzi uciążliwe objawy choroby.

• Bruckle W., Reumatoidalne zapalenie stawów, Interspar, Warszawa 2014.
• Tatara T., Snakowska P., Rola diety w reumatoidalnym zapaleniu stawów – przegląd systematyczny badań, Medycyna Rodzinna 2015, tom 2, nr 18, s. 70-78.
• Kłosiewicz-Latoszek L., Zalecenia żywieniowe w prewencji chorób przewlekłych, Problemy Higieny i Epidemiologii 2009, tom 90, nr 4, s. 447-450.

Make an appointment now - to the doctor performing the varicose vein gluing procedure in our hospital 

Gluing varicose veins - what exactly does the procedure look like?

The procedure is performed on an outpatient basis. It begins with anesthesia of the puncture site and then insertion into the lumen of the catheter. The cyanoacrylate adhesive is pressed into the vein using a suitable dispenser. It is being introduced gradually. After injecting consecutive doses of glue, the gluing site is pressed in order to permanently fix the vessels, allowing for the closure of the blood supply in the diseased vein. Cutting off the blood supply starts the process of fibrosis. After the treatment is completed, a dressing is put on. The donning of pressure stockings is not required. The patient can then immediately return to normal activities of daily living. On average, the procedure performed on one leg takes 10-40 minutes.

What does the glue used for gluing varicose veins consist of and is it safe?

For gluing varicose veins, glue from the cyanoacrylate group is used, which has been used in surgery with minor modifications since the mid-twentieth century. The main chemical in the adhesive is cyanoacrylate, it is a compound that is insoluble in water. It is characterized by high adhesiveness (adhesion) as well as flexibility. It also has bacteriostatic properties - which effectively reduces the risk of infection. One of the adhesives used today for the gluing of varicose veins is VenaBlock, which is distinguished by a short polymerization time as well as a compact polymer structure. Usually, when squeezing it into a vein, it works 2 cm per second, which gives us a 50 cm closure in 1 minute.

Which patients qualify for the varicose veins gluing procedure?

Not every patient can undergo the varicose vein gluing procedure, because the procedure requires the insertion of a rather long catheter. The veins must not be too curvy, and the growth of varicose veins must not be too advanced. This is why potential candidates for this type of procedure are young people in the early stages of varicose veins who show moderate clinical symptoms such as leg swelling at the end of the day or calf cramps. Gluing varicose veins can eliminate both the main venous trunks and eliminate additional insufficient veins or atypical varicose veins.

Preparation for the procedure

Preparation for the procedure begins with an interview with the patient and a Doppler examination. Duplex Dopller ultrasound enables the assessment of both the superficial and deep systems. Thanks to it, it is possible to obtain an exact topography of veins, distinguish between reflux in superficial and deep vessels; distinguish between individual sections of insufficient vessels, or recognize deep vein thrombosis. For example, if thrombosis is found in the deep system, the patient cannot undergo surgery. During the visit, the specialist doctor also assesses whether the patient has allergic skin lesions or extensive skin lesions that accompany systemic diseases of the connective tissue, as they are also a disqualifying factor from the vein gluing procedure.

Advantages of the method of gluing varicose veins

Advantages of the method of gluing varicose veins:
• does not require tumescent anesthesia;
• does not require cutting;
• does not have the tissue overheating effect;
• no need to wear elastic stockings for pressure after the procedure;
• you can return to normal functioning immediately after the procedure;
• minimal or no scars;
• it can effectively close large venous trunks and varicose veins with a diameter exceeding even 10 mm, which is impossible in the case of foam sclerotherapy;
• it is highly effective - it gives up to 97% of healed cases (full closure of the venous trunk).

Source:
• P. Siastała, Klejenie żył za pomocą systemów VenaBlock i Veinoff, „Magazyn medyczny CX News” 2017, nr 1/59, s. 15.
• A.A. Ramelet, Ph. Kern, M. Perrin, Żylaki i teleangiektazje, Gdańsk 2004, s. 130-131

Make an appointment now - with a doctor treating varicose veins

Make an appointment now - with a hernia specialist at our hospital

Types of hernia

The following types of hernias are distinguished:

An abdominal hernia is an abnormal spread of the contents of the abdominal cavity, most often along with the loops of the intestines, beyond the anatomical areas. During a hernia, a bulge in the peritoneal membrane is formed. Positive pressure in the abdominal cavity increases during physiological reflexes, such as coughing, urination or urination. During these situations, the abdominal muscles work to create the so-called abdominal press. It is a physiological process of significant importance for the proper functioning of the body, its changed conditions are the cause of hernia formation.

The appearance of an abdominal hernia is related to, inter alia, with weakening of the abdominal wall after operations or after great physical exertion. As a result of an epigastric hernia, adipose tissue is released through weakened places in the connective tissue located between the navel and the breastbone.

An inguinal hernia is a bulging of the peritoneum, i.e. the lining of the abdominal cavity. An inguinal hernia appears as a result of weakening of the abdominal muscles. It causes abnormal movement of organs or their parts outside the abdominal cavity in the groin area. This type of hernia develops around the inguinal canal. The most common content of the inguinal hernia sac is the network of the small intestine. An important factor that influences the development of hernia is the disturbance of the synthesis and maturation of the connective tissue protein (collagen).

The causes of inguinal hernia also include diseases of the large intestine and lung diseases associated with frequent coughing. People who are overweight, who smoke cigarettes and perform heavy physical work are particularly vulnerable to inguinal hernia. At a young age, an inguinal hernia may appear as a result of rapid growth and insufficient development of the abdominal muscles. On the other hand, in old age, the cause of a hernia is relaxation of the abdominal muscles.

Symptoms of an inguinal hernia include lower abdominal pain and a bulge, usually enlarging when coughing. Depending on the location of the hernia's exit from the abdominal cavity, a simple inguinal (medial) hernia can be distinguished, which does not pass through the inguinal canal. The second type is the oblique inguinal hernia (lateral hernia) that goes through the inguinal canal to the scrotum. The most dangerous complication in patients with hernia is entrapment of the intestinal loop and intestinal necrosis. In this situation, immediate operation is necessary.

A femoral hernia is a protrusion of the preperitoneal or parietal peritoneal fat and its contents. The femoral hernia forms in the femoral canal, where the vessels under the inguinal ligament are located along with the femoral nerves. The gate for a femoral hernia is in the deep femoral ring. The hernial sac can pass through the femoral canal up to the saphenous hiatus (femoral ring).

A characteristic symptom of this type of hernia is pain in the upper groin area and the medial surface of the thigh. At the site of the disease, a bulge is visible, which appears at the time of the abdominal pressure, during high physical activity. Femoral hernia most often affects women, especially those who are pregnant or after giving birth. The wider pelvic anatomy, as well as the flabby tissues within it, favor the appearance of a hernia.

Umbilical hernia arises as a result of a decrease in the strength of the abdominal integuments. It causes abnormal displacement of abdominal organs or parts of them through the open umbilical ring. It is one of the most common hernias in newborns. It is formed after the umbilical ring has not grown together after birth. Mostly children with low birth weight and premature babies are exposed to it.

Symptoms include abdominal pain, discomfort around the navel and a visible bulge.

How umbilical hernia surgery works - Read more

A neural tube hernia is damage to the neural tube that occurs early in utero. A hernia of a neural tube includes:

a cerebral hernia, which is a protrusion of the brain tissue resulting from a defect in the skull bone. It contributes to the impairment of mental functions.
hernia of the spinal cord - a congenital defect of the spine resulting from incorrect positioning of the vertebrae surrounding the structure of the spinal cord.
A peristomal hernia is a bulge in the form of a tumor that grows with time. It is classified as a hernia arising after surgery. The gate is located in the external oblique muscles of the abdomen. It is most noticeable during physical activity or during sneezing and coughing.

A hiatal hernia is the movement of a part of the stomach from the abdomen to the chest through the hiatus of the diaphragm. The hiatal hernia can be divided into a sliding hernia, where the esophagus-gastric junction is located above the diaphragm, and the peri-oesophageal hernia, which is the protrusion of a part of the stomach, and the esophagus-gastric junction is below the diaphragm. Most often, a hiatal hernia is asymptomatic, although it can sometimes cause lower abdominal pain, heartburn and belching. The risk of a hiatal hernia increases with age. It is related to the relaxation of the esophageal muscles (upper and lower sphincter).

A hernia of the white line (epigastric) is a weakening of the connective tissue strand that connects the abdominal muscles. The reasons for the formation of a white border hernia include, inter alia, collagen metabolism disorders and weakening of the abdominal muscles. It is common in men and pregnant women. It manifests itself with pain and bulging.

Other types of hernias are:

- Richter's hernia involves entrapment of a section of the intestinal wall.
- Littré's hernia is classified as an inguinal hernia, the content of which is the Meckel's diverticulum, i.e. the remnant of the umbilical-mesenteric fetal duct.
- Amyand's hernia is classified as an inguinal hernia, the content of which is the appendix.
- de Garengeot's hernia belongs to the femoral hernia, the scope of which includes the appendix.

Hernia is one of the most common human diseases. That is why it is so important to take care of your health. You should lead a healthy lifestyle and try to limit hard physical work. Thanks to new technologies, the hernia can already be detected in the prenatal period. Abdominal hernias are the most common in newborns. On the other hand, in elderly people there is an inguinal hernia. The main symptoms for all types of hernias are pain and a characteristic bulge at the site of the hernia formation.

Source:

1. Hilger T.,  Bagłaj M. Rzadko występujące przepukliny brzuszne u dzieci. Adv Clin Exp Med 2006, 4: 733-740
2. Holzheimer R. Inguinal Hernia: classification, diagnosis and treatment--classic, traumatic and Sportsman's hernia. Eur J Med Res 2005, 10: 121-134
3. Kołodziej A., Nogalski A. Ocena wpływu czynników środowiskowych na powstawanie przepuklin zewnętrznych. OSTRY DYŻUR 2013, 3: 77-80.
4. Smereczyński A. Kołaczyk K. Pediatr Znaczenie ultrasonografii w diagnostyce przepuklin powłok brzusznych. Med Rodz 2014, 4: 398-404.
5. Ścierski A. Przepukliny pachwinowe i udowe u dorosłych. Bielsko Biała: α-Medica Press, 2011, s. 42-55.